Joan den irailaren 1ean Aulkilagun abian jarri zen, Euskadiko Saskibaloi Federazioak bultzatutako mentoretza programa, entrenatzaileei beren hazkunde, gogoeta eta hobekuntza prozesuan laguntzeko helburuarekin.
Ideia argi batekin jaio zen Aulkilagun: egunerokotasunerako laguntza gune hurbila, indibidualizatua eta erabilgarria eskaintzea. Kontua ez da entrenatzaileei nola lan egin behar duten esatea, ezta saskibaloia ulertzeko modu jakin bat inposatzea ere, baizik eta euren errealitatea hobeto aztertzen laguntzea, beharrak antzematea, kezkak partekatzea eta erabakiak hartzeko euren baliabide propioak garatzea.
Lau hilabete horietan, irailetik abendura arte, parte-hartzaileek Yon González eta Iñigo Núñez izango dituzte lagun, lehenengo edizio honetako aholkulariak. Bakoitzak izendatutako entrenatzaileen gertuko jarraipena egingo du, prozesua haien egoera, esperientzia, kategoria, klub, talde eta helburuetara egokituz.
Programaren gakoetako bat, hain zuzen ere, izaera indibidualizatu hori izango da. Entrenatzaile guztiak ez dira puntu beretik abiatzen eta ez dituzte behar berdinak. Batzuek beren entrenamenduen plangintza hobetu nahi izan dezakete; beste batzuek, berriz, taldearen kudeaketan sakondu, jokalariekiko komunikazioan, lidergoan, metodologian edo partiden irakurketan sakondu. Denboraldiko egoera oso zehatzei lotutako zalantzak ere ager daitezke, eta horien inguruan parte-hartzaile bakoitzaren benetako esperientziatik lan egin ahal izatea izango da helburua.
Yon Gonzalezen aburuz, aholkulariaren papera akonpainamendu gisa ulertu behar da batez ere. Haien asmoa da entzutea, entrenatzaile bakoitzaren testuingurua ezagutzea, esperientziak partekatzea eta egunerokoan agertzen diren zailtasunei buruz lasai hitz egiteko konfiantzazko espazioak sortzea. Hortik aurrera, lana izango da galderak egitea, entrenamenduak eta partidak aztertzea, tresnak ematea eta partaide bakoitzari bere irizpideak garatzen laguntzea.
Irtenbide itxiak eskaini baino, helburua da entrenatzaile bakoitza bere praktika hobeto behatzeko, zalantzan jartzeko, erabaki jakin batzuk zergatik hartzen dituen ulertzeko eta denboraldian zehar sortzen diren erronkei aurre egiteko modu berriak aurkitzeko gai izatea.
Akonpainamendua ere egoera errealetan oinarrituko da. Lehenengo pausoa parte-hartzaile bakoitza ondo ezagutzea izango da: non entrenatzen duen, zein den bere esperientzia, zer zailtasun dituen gaur egun eta zer alderditan uste duen hazten jarrai dezakeela. Lehen hartu-eman horretatik aurrera, helburu zehatzak ezarriko dira, eta kasu bakoitzera egokitutako lan-plana eraikitzen joango da.
Saioan zehar aldizkako bilerak, entrenamendu eta partiduen analisiak, hartutako erabakiei buruzko hausnarketa eta agertzen diren arazo edo egoeren jarraipena izango dira. Horrez gain, etengabeko komunikazioa mantentzea bilatuko da, akonpainamenduak zentzua izan dezan entrenatzaile bakoitzaren testuinguru errealean eta ez dadin soilik une puntualetara mugatu.
Bestalde, Iñigo Nuñezek nabarmendu du parte-hartzaile guztien ezaugarri komuna ikasteko eta hobetzeko kezka dela. Adina, esperientzia edo lan egiten duten kluba alde batera utzita, guztiek erabaki dute programaren parte izatea, entrenatzaile gisa hazten jarraitzeko asmoarekin.
Bere ikuspuntutik, akonpainamendua umiltasunetik, prestutasunetik eta entzute aktibotik eraiki behar da. Entrenatzaile bakoitzak jokoaren ikuspegi propioa du, eta hain zuzen ere, ikuspegi ezberdinak trukatzea ikaskuntza iturri garrantzitsua bihur daiteke. Horregatik, helburuetako bat izango da parte-hartzaileak entzunda, artatuta eta konfiantzaz sentitzeko testuingurua sortzea, edozein zalantza edo kezka planteatzeko.
Kontaktua zuzena eta etengabea izango da. Ohiko komunikazioaz gain, aldizkako bideo-deiak egingo dituzte, entrenatzaile bakoitzaren beharren jarraipen sakonagoa egin ahal izateko. Asmoa da Aulkilagun ez izatea bilera segida bat soilik, baizik eta parte-hartzaileek sentitu dezatela beren tutoreengana jo dezaketela denboraldian zehar kontu garrantzitsuak agertzen direnean.
Saioak, gainera, entrenatzaileen artean esperientziak partekatzeko uneak ere izango ditu. Ikaskuntza ez da mentoreengandik bakarrik etorriko, beste pertsona batzuek antzeko arazoei nola aurre egiten dieten, zer erabaki hartzen dituzten eta testuinguru desberdinetan zer zailtasun aurkitzen dituzten entzutetik ere etorriko da.
Aulkilagunek, beraz, konfiantzazko espazio bat izan nahi du, non galdetzeko, zalantzak partekatzeko, akatsak egiteko, erabakiak berrikusteko eta eguneroko praktikari buruz hausnartzeko aukera izango den, ebaluatua sentitu gabe. Aholkularia ez da epaile izango eta ez da saiatuko entrenatzeko modu zuzena zein den zehazten, baizik eta parte-hartzaile bakoitzari bere prozesuan lagunduko dio.
Saioaren amaierara begira, bai Yon eta bai Iñigo bat datoz esatean helburua kirol ezagutza zehatzak eskuratzetik askoz harago doala. Asmoa da entrenatzaileek lau hilabete hauek tresna gehiagorekin amaitzea, baina baita beren lana aztertzeko, erabakiak autonomiaz hartzeko eta zein entrenatzaile mota izan nahi duten hobeto ulertzeko gaitasun handiagoarekin ere.
Parte-hartzaileek egiten dutenari buruz hausnartzeko, beste entrenatzaile batzuekin esperientziak partekatzeko eta trebatzen jarraitzeko jakin-minari eusteko ohitura garatzearen garrantzia azpimarratu du bereziki Yonek. Iñigok, bere aldetik, espero du guztiek prozesua amaitzea, konfiantzazko ingurune batean entzunda, artatuta eta lagunduta sentitu direla sentituz.
Aulkilagun amaitutakoan parte-hartzaileek baliabide gehiago, galdera hobeak, analisirako gaitasun handiagoa eta ikasten jarraitzeko gogo handiagoa badute, programak bere helburuaren funtsezko zati bat beteko du.
Joan den irailaren 1ean abian jarri zenetik, Aulkilagunek Euskadiko Saskibaloi Federazioaren proposamen berri gisa hasi du bere lehen edizioa, bere entrenatzaileen prestakuntzaren eta garapenaren alde egiten jarraitzeko, edukietan ez ezik, laguntzan, hausnarketan eta ikaskuntza partekatuan ere arreta jarriz.
